Topics

Liberogic is lid van de International Association of Accessibility Professionals (IAAP) en heeft medewerkers in dienst met de zeer gespecialiseerde kwalificatie "WAS (Web Accessibility Specialist)". Met gedegen kennis en vaardigheden gebaseerd op internationale standaarden als sterke punten, is Liberogic een leider in het leveren van hoogwaardige ondersteuning op het gebied van toegankelijkheid en organiseert het regelmatig trainingen voor medewerkers.

Als onderdeel hiervan nam ik deel aan "Dialoog in Stilte", waardoor ik de wereld van slechthorenden kon ervaren. Dit was mijn tweede bezoek aan het Dialogue Diversity Museum, na "Dialoog in het Donker", waar ik de wereld van slechtzienden kon ervaren.

Klik hier om de training bij Dialogue in the Dark te bekijken.

■Wat is dialoog in stilte?

Dialogue in Silence is entertainment waarmee je kunt genieten van dialogen die taalbarrières overstijgen, in een geluidloze wereld.

De ervaring wordt begeleid door een slechthorende begeleider, een expert in communicatie zonder geluid. De deelnemers dragen geluidsisolerende koptelefoons. In de stilte verbeteren ze hun concentratie, observatievermogen en expressiviteit, en ervaren ze een gevoel van bevrijdende vrijheid.

Ze zullen ook manieren ontdekken om met elkaar te communiceren zonder geluiden te maken of lichaamstaal te gebruiken, en zelfs als ze verschillende talen spreken, zullen ze op een dieper niveau met elkaar kunnen communiceren dan ze ooit voor mogelijk hadden gehouden.

Sinds de lancering in Duitsland in 1998 is het evenement ook gehouden in Frankrijk, Israël, Mexico, Turkije, China en andere landen. Wereldwijd hebben meer dan een miljoen mensen het meegemaakt, en in Japan hebben ongeveer 24.000 mensen het sinds de eerste editie in 2017 bezocht.

Geciteerd van de officiële website van Dialogue in Silence.https://dis.dialogue.or.jp/

Na het inchecken wordt u meegedeeld dat u geen lawaai mag maken in de belevingsruimte en dat u niets mee mag nemen naar binnen, inclusief uw bagage, smartphone, horloge of accessoires.

Om een ​​volledig stille ruimte te creëren, begon de ervaring met het loslaten van alles. De andere deelnemers keken een beetje nerveus, ze wisten niet wat er ging gebeuren. Ik zag er vast net zo nerveus uit.

Onder begeleiding van een slechthorende begeleider zetten de deelnemers geluidsisolerende koptelefoons op en bezochten ze verschillende kamers. Elke kamer had een ander thema en de deelnemers moesten taken uitvoeren met behulp van specifieke communicatiemethoden (handgebaren, gebaren, gezichtsuitdrukkingen, eenvoudige gebarentaal, enz.) terwijl ze in stilte communiceerden.

Afgezien van een beknopt thema dat in de kamer hangt, zijn er mysterieuze rekwisieten en podiumapparatuur, maar het is geen overdrijving om te zeggen dat er geen enkele informatie is. Je moet de begeleider goed observeren en proberen te achterhalen wat voor taak ze je proberen te geven en wat je moet doen om die te voltooien.

Mijn gevoel dat "dit misschien verrassend makkelijk zou zijn" was van korte duur. Misschien omdat ik gewend ben om via spraak en tekst te communiceren, had ik soms moeite om mijn boodschap over te brengen, en het kostte me meer denkwerk dan ik had verwacht.

Aan het einde van de ervaring werden de headsets verwijderd en was verbale communicatie toegestaan, waarbij de groep hun indrukken deelde, onder andere door ze op te schrijven. Toen mij werd gevraagd: "Wat vond je van de geluidloze wereld?", antwoordde ik zonder na te denken: "Het was levendig."

Doordat er geen geluid was, werden ieders gezichtsuitdrukkingen expressiever dan normaal en hun gebaren werden vanzelfsprekend expressiever in hun poging hun gedachten over te brengen.

Hoewel het een rustige plek was, voelde ik een sterke energie.

"Als je de wil hebt om te communiceren en de ander bereid is te begrijpen, kun je de kern van de zaak goed overbrengen." Dit gevoel is vergelijkbaar met de ervaring van wanhopig proberen te communiceren met lichaamstaal in het buitenland, terwijl je de taal niet spreekt.

Aan de andere kant waren er momenten waarop zowel de ouderen als de basisschoolkinderen die aan dezelfde sessie deelnamen, zich gefrustreerd voelden omdat lichaamstaal alleen niet voldoende was om effectief te communiceren, wellicht vanwege leeftijdsverschillen in gevoeligheid. Ondanks deze punten was het een zeer leerzame ervaring en heb ik veel geleerd.

We willen een samenleving creëren waarin niemand achterblijft, vanuit de gedachte dat er mensen zijn met diverse achtergronden, waaronder mensen met een beperking, verschillende talen en verschillende leeftijden. Daarom blijven we bij Liberogic leren over toegankelijkheid en passen we die kennis toe in onze daadwerkelijke productie en implementatie.

*In dit artikel gebruiken we de term 'persoon met een beperking'. Als we de term 'persoon met een beperking' gebruiken, kan dit door schermlezers (schermleessoftware) die door visueel gehandicapte mensen worden gebruikt, worden voorgelezen als 'sawarigaisha'. We hopen dat u dit begrijpt.