【Accessibility Training: Dialogue in Silence】De wereld zonder geluid ervaren

Liberogic is lid van de IAAP (International Association of Accessibility Professionals) en heeft medewerkers met geavanceerde kwalificaties zoals 'WAS (Web Accessibility Specialist)'. Met sterke kennis en technische vaardigheden op basis van internationale normen voert Liberogic regelmatig personeelstrainingen uit als toonaangevend bedrijf voor hoogwaardige web accessibility services.

Deze keer hebben we deelgenomen aan 'Dialogue in Silence ~ Dialogue in Quietness ~', waar we de wereld van personen met gehoorbeperking kunnen ervaren. Dit bezoek aan 'Dialogue Diversity Museum' is de tweede keer, na ons eerdere bezoek aan 'Dialogue in the Dark', waar we de wereld van blinde personen kunnen ervaren.

Training details van 'Dialogue in the Dark' zijn hier beschikbaar

■Wat is Dialogue in Silence?

Dialogue in Silence is entertainment waarbij je in een wereld zonder geluid dialoog voert die taalbarrières overstijgt.

De ervaring wordt geleid door experts in communicatie zonder spraak: personen met gehoorbeperking als begeleiders. Deelnemers dragen koptelefoons die geluid blokkeren. In de stilte ontwikkelen zij concentratie, observatievermogen en expressiviteit, en ervaren zij de vrijheid van ontlading.

En ze ontdekken manieren om te communiceren zonder geluid of stem, zoals lichaamslichaamstaal. Zelfs tussen mensen met verschillende moedertalen ontstaat veel dieper contact dan verwacht.

Sinds 1998, toen het voor het eerst in Duitsland werd gehouden, heeft het evenement ook plaatsgevonden in Frankrijk, Israël, Mexico, Turkije, China en veel andere landen. Tot nu toe hebben meer dan 1 miljoen mensen wereldwijd eraan deelgenomen, en sinds de eerste editie in Japan in 2017 hebben ongeveer 24.000 mensen de ervaring opgedaan.

Overgenomen van de officiële website van Dialogue in Silence https://dis.dialogue.or.jp/

Na registratie worden deelnemers in het ervaringsgebied geïnstrueerd dat ze niet mogen spreken en niets mogen meebrengen. Geen handbagage, geen smartphone, en zelfs geen horloge of sieraden.

Om volledige stilte te creëren, begint de ervaring in een staat waarin je alles hebt achtergelaten. De groepsleden wisten niet wat er zou gebeuren en zagen er wat nerveus uit. Waarschijnlijk zag ik er zelf hetzelfde uit.

Onder begeleiding van een dove begeleider zet je een hoofdtelefoon op die geluid blokkeert en bezoek je verschillende ruimtes. Elke ruimte heeft een thema, en je werkt samen zonder te spreken door gebruik te maken van aangewezen communicatiemiddelen zoals handgebaren, lichaamstaal, gezichtsuitdrukkingen en eenvoudige gebarentaal om taken uit te voeren.

In de kamers hangt slechts een korte themabeschrijving; verder zijn er mysterieuze rekwisieten maar vrijwel geen informatie. Je moet je begeleider goed observeren en leren begrijpen wat voor taak hij of zij voorbereidt en hoe je deze kunt voltooien.

Die eerste indruk van "misschien is het toch makkelijker dan ik dacht" verdween snel. Omdat ik gewend ben aan communicatie via geluid of tekst, merkte ik dat ik, als ik iets wilde overbrengen, toch moest nadenken: "Hoe kan ik dit het best uitleggen?" Er waren momenten waarop ik veel harder moest nadenken dan verwacht.

Aan het einde van de ervaring zet je de hoofdtelefoon af en wordt spreken weer toegestaan. De groep deelt vervolgens gedachten uit, ook via schriftelijke communicatie. Toen me werd gevraagd "Hoe voelde een wereld zonder geluid voor je?", antwoordde ik bijna onwillekeurig: "Levendig."

Omdat er geen geluid was, werden de gezichtsuitdrukkingen van iedereen rijker en natuurlijker, en werden gebaren groter naarmate ze hun gedachten probeerden over te brengen.

Ondanks de stilte voelde ik juist veel sterker een gevoel van energie.

"Als je het wilt uitleggen en de ander wil je begrijpen, dan komt het basisidee echt over." Die sensatie lijkt op ervaringen waarbij je in het buitenland waar je de taal niet spreekt, wanhopig lichaamstaal gebruikt om je uit te drukken.

Anderzijds merkte ik dat lichaamstaal alleen niet altijd effectief was met ouderen of basisschoolkinderen die aan dezelfde sessie deelnamen – er waren kennelijk leeftijdsverschillen in perceptie. Het was frustrerend in die momenten. Maar inclusief die punten was het een erg leerzame ervaring die me veel heeft geleerd.

We gaan uit van het feit dat er mensen zijn met diverse achtergronden – beperkingen, talen, leeftijden – en willen een samenleving creëren waar niemand wordt achtergelaten. Daarvoor wil Liberogic accessibility blijven bestuderen en dit toepassen in daadwerkelijke productie en implementatie.

*In dit artikel gebruiken we "障害者" omdat screenreaders voor mensen met visuele beperkingen het woord "障がい者" soms anders uitspreken. We hopen op uw begrip.